Ren Annelies Ren! Hoe ik op het podium kwam ondanks mijn gegijzelde brein

Het is een heerlijke zomerse dag in 2014. Opgetogen loop ik door Amsterdam. Vandaag is een spannende dag, het gaat gebeuren. Nee, ik laat geen tattoo zetten. Wat ik vandaag ga doen is moediger en zal ik voor altijd met me meedragen.

Voor de Westerkerk staat een lange rij, langzaam druppelen we naar binnen.

Met Byron Katie in gesprek

Om 10uur zitten we met 650 man klaar voor een Amerikaanse dame die The Work zal doen.

Ik heb slechts 1 missie. Ik wil en moet op dat podium.

En daarvoor moet ik een drempel over. Een drempel die ik zelf heb opgeworpen.
We gaan even terug in de tijd, ik was het jaar ervoor op het congres voor Positieve Psychologie. De Amerikaanse hoogleraar wiens boeken ik had gelezen had de key note speech. Mijn vragen aan haar heb ik nooit gesteld, want die dag zat Judge Judy naast me. Mijn innerlijke Judge Judy had haar oordeel al klaar. ‘je Engels is niet goed genoeg, je hebt domme vragen, je hebt gewoon niet goed geluisterd anders had je deze vragen niet gehad. De hele zaal zit vol met psychiaters en psychologen, die weten er tenminste wel wat vanaf en hebben ervoor gestudeerd’. Enfin toen Judy klaar was met haar oordeel, had ik alle moed verloren. En nooit de vragen gesteld die ik had.

Daarom had ik op deze dag met Byron Katie die ene hele belangrijke missie.

De zon scheen door de grote ramen naar binnen en de eerste mensen begonnen met hun vragen te stellen. Mensen zaten op het podium, voordat ik het wist was het alweer tijd voor de pauze. En ik had nog geen boe of ba gezegd.

Om 14.00u zat ik vastberaden op mijn plaats, ik had geen hap binnen gekregen bij de lunch…nu moest het gebeuren.
Weer was het een komen en gaan van mensen die danwel vanuit de zaal danwel op het podium in gesprek gingen met Byron.

Het is 15.00u mijn vastberadenheid sijpelt weg en maakt plaats voor loodzware benen. Als Judge Judy er niet is…is mijn reptielenbrein * er wel om mij te redden uit deze hachelijke positie. Hier zat ik dan, met de mengeling van het laatste beetje dapperheid en angstzweet. Angst…of Fear zoals Zig Ziglar zegt Forget Everything And Run!

Maar ik moest, ik wilde, ik wilde zo graag. Ik kon mezelf toch niet weer laten zitten zoals op dat congres. Het werd 16.00u, fck nog maar een uur en dan is het afgelopen. Ik spreek mezelf toe, haal adem en ga staan. Ik had mezelf toch wat beloofd. Ga staan Annelies, het is 16.05 en
ik blijf zitten, mijn benen weigeren. Ik bevries.
Dat reptielenbrein is in optimaforma. Ik haal adem, het is 16.10 nu moet ik echt gaan staan. Als in een film ga ik staan en denk REN Annelies REN… het is nog niet te laat.

Alleen, ik ren niet…ik sta! IK STA. Het blaadje met mijn vraag trilt in mijn handen. Het is 16.15…’Judge Judy’ komt weer om de hoek. Ze kijken allemaal naar jou Annelies…16.20 ‘ik sta nu al 10 minuten hier voor schut in de kerk’ waar kan ik heen?

Dan is het 16.25 en hoor ik vaag 1 van de runners met de microfoon zeggen; ‘Byron, this lady over here is standing for at least 15 minutes, she must really have an urgent question!’

Hij heeft het over mij?!

Ik krijg een microfoon in mijn handen gedrukt en 650 paar ogen kijken me aan. Byron stelt me vragen, maar gelukkig daar hebben we weer de redder in nood mijn reptielenbrein springt voor me in…alsof ik in een slechte film zit, ik kan niets meer horen of laat staan denken. Ik stuntel. Mijn buurvrouw stoot mij aan. ‘Ze vraagt of je naar voren wilt komen, je mag op het podium.’

Verbaasd dat het zover is, loop ik wankelend naar voren.

Een half uur hebben Byron en ik gepraat. Met mijn Engels was niets mis, mijn ademhaling kreeg ik weer onder controle. I did it!

Zig Ziglar zei niet alleen FEAR is Forget Everything And Run

De quote gaat nog verder FEAR is Face Everything And Rise…

Ben benieuwd, deel je op deze blog jouw Rise of Run moment? Mag ook in de mail. Bedankt!

* Je brein bestaat uit verschillende gebieden die zijn opgebouwd rondom een centrale kern.

Het 1e brein is je reptielenbrein, het beheerst je instincten, reflexen en basaal functioneren. Het zorgt ervoor dat je kan overleven, de bekende stress reacties Vechten en Vluchten komen hier vandaan. Naast vechten en vluchten kun je ook verstijven (wat er oa bij mij gebeurt in deze situatie) Minder bekende stressreacties zijn veiligheid zoeken en verzorgen.

Het 2e brein, het limbisch systeem, is betrokken bij emoties en gevoelens. Zonder dit brein zouden we geen gevoel van verdriet of vreugde kunnen beleven. Boosheid angst territoriumdrift en ook gevoelens van veiligheid en plezier worden mogelijk gemaakt door je tweede brein.

Het derde brein, ook wel cortex genoemd, stuurt het denken, probleem oplossen, doelenstellen en plannen. Dit deel geeft je de vaardigheid om vooruit te kijken en de gevolgen van je beslissing te overzien voordat je gaat handelen.

Je drie breinen hebben voortdurend interactie met elkaar, als je alle mogelijkheden tot je beschikking wilt hebben is het nodig dat ze alle drie in harmonie met elkaar samenwerken.